Zespół Kehera – kobiecy problem łóżkowy

Dużo mówi się o zaburzeniach seksualnych mężczyzn: przedwczesny wytrysk, priapizm, członek bez wzwodu. Mało kto jednak wie, że istnieje odrębna grupa przypadłości ”zarezerwowanych” dla kobiet. Jedną z częstszych jest zespół Kehrera, o którego istnieniu warto wiedzieć, by nie użyć nieumyślnie pojęcia ”napalona”, ”rozwiązła” albo wręcz przeciwnie ”oziębła”. Poznaj jedna z najtrudniejszych przypadłości, z którą to mierzy się wiele kobiet.

Zespół Kehera – z czym mamy do czynienia?

Zespół Kehrera nosi także nazwę ”choroby wdowiej” lub ”zespołu pięciu objawów”. Najprościej mówiąc, opisuje brak zaspokojenia seksualnego, przy jednoczesnym libido na prawidłowym poziomie oraz potrzebach seksualnych niecharakteryzujących się patologicznymi objawami.

Dotyczy kobiet w każdym wieku (młodych, w średnim wieku, starszych), w każdej grupie społecznej (kobiet wysoko postawionych, kobiet o standardowej popularności), statusu związku (panna, wdowa, mężatka, kochanka) i niezależnie od aktywności seksualnej (brak współżycia z różnych powodów, pierwsze kontakty seksualne – włączając w to inicjację, aktywne życie seksualne).Mówiąc o satysfakcji seksualnej, należy odróżniać ją od orgazmu, który w przypadku kobiet nie jest tak oczywisty. Osiągnięcie orgazmu nie jest czynnikiem, bez którego nie da się uznać seksu za satysfakcjonujący, gdyż kobiet postrzegają bliskość w nieco innych kategoriach. A tym bardziej te, dla których szczytowanie nie jest znanym lub zbyt częstym zjawiskiem.

Co może być przyczyną?

Zespół Kehrera stanowi konsekwencję długotrwałego braku satysfakcji płynącej ze zbliżeń. Bezustannie odczuwane pobudzenie seksualne i niemożność jego zaspokojenia skutkuje listą objawów, które znacząco wpływają na codzienne funkcjonowanie. Odnosi się także do trudności w wyrażaniu emocji i uczuć, które to kobita tłumi, obawiając się nieprzyjaznego odbioru jej osoby przez społeczeństwo.

U podłoża zaburzenia leży kilka czynników, na które należy zwrócić szczególną uwagę w przypadku wystąpienia przynajmniej jednego z nich:

  •  brak osiągania orgazmu, a więc niemożność rozładowania napięcia seksualnego, w szczególności jeżeli niegdyś szczytowanie występowało);
  • wyższy poziom temperamentu seksualnego kobiety, aniżeli partnera/partnerki;
  • długi okres pozbawiony współżycia seksualnego (spowodowany rozłąką lub rozstaniem z drugą połówką);- brak aktywności seksualnej w związku spowodowany konfliktem z partnerem i jego następstw emocjonalnych;
  • przedmiotowe traktowanie kobiety, a więc pełnienie przez nią funkcji zabawki do zaspokajania potrzeb seksualnych drugiej osoby;- występowanie u kobiety kompleksów, które pomimo odczuwania popędu seksualnego nie pozwalają na współżycie;
  • dysfunkcje seksualne stojące po stronie mężczyzny (np. problem z osiągnięciem erekcji, przedwczesny wytrysk);

Fazy rozwoju choroby

Wymienione powyżej kwestie mogą, ale nie muszą sygnalizować zalążka zespołu Kehrera. Jeżeli jednak dostrzec można oznaki świadczące o postępowaniu problemu, nie wolno lekceważyć ich. Rozwój choroby dziel się bowiem na kilka faz.

Pierwsza z nich odnosi się przede wszystkim do objawów związanych z zachowaniem, które – co ciekawe – łato jest pominąć, gdyż kojarzą się ściśle z PMS albo inne zawahania gospodarki hormonalnej. W związku z powyższym nie zawsze wahania nastroju, rozdrażnienie, nadmierne pobudzenie, wybuchy gniewu, kłopot kontrolowaniem emocji są nic nieznaczącym i przejściowym fragmentem cyku miesiączkowego. Wymienione objawy charakteryzuje większe nasilenie, co jest czynnikiem, który powinien zapalić czerwoną lampkę.

W etapie drugim do symptomów związanych z zachowaniem dochodzą objawy somatyczne; między innymi bóle podbrzusza czy pleców w części krzyżowej, hemoroidy, żylaki warg okolic intymnych i naczyń miednicy mniejszej, tkliwość, swędzenie stref intymnych, upławy, skurcze macicy, zmniejszone wydzielanie śluzu, nieregularne cykle miesiączkowe.

Jak sobie z tym poradzić?

Rozwiązaniem na męskie problemy łóżkowe jest zazwyczaj Cialis, Viagra lub Kamagra. W przypadku kobiet nie istnieje cudowna tabletka, a więc leczenie także zespołu Kehrera należy do bardziej skomplikowanych. Najskuteczniejszą formą leczenia jest terapia psychologiczna, która pozwoli dotrzeć do sedna problemu. Niebieska tabletka działa po ok. 3o minutach, jedna praca nad chorobą wdowią rozciąga się w czasie i należy uzbroić się w cierpliwość. Co istotne, jeżeli zespół pięciu objawów dotyka kobietę pozostającą w związku, to problem ów dotyczy obojga partnerów i należy podjąć terapię wspólnie. Pierwszym krokiem powinna być szczera rozmowa z partnerem/partnerką o problemie i kontakt ze specjalistą.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*